Kijken door de ogen van mijn kind

Toen ik zelf net moeder werd wilde ik het graag heel goed doen. Ik had hoge eisen voor mijzelf: Mijn kind moest altijd blij en gelukkig zijn en ik voelde de druk om hem constant nieuwe dingen te leren.

Ik was er de hele dag mee bezig. Bij iedere traan stopte ik mijn borst in zijn mond en bij ander ongemak wist ik niet hoe snel ik hem moest sussen of afleiden. Bovendien moest hij de hele dag meedoen met zelfbedachte pedagogisch verantwoorde activiteiten.

Ik stond nauwelijks stil bij zijn belevingswereld.

En dat liet hij merken.

Toen hij nog maar een paar jaar oud was ontstond er veel ongewenst en “stout” gedrag waar ik totaal geen grip op kreeg. Achteraf zie ik dat hij me iets probeerde duidelijk te maken. Het lukte me alleen nog niet om de wereld door zijn ogen te zien.

Gelukkig kwam ik er op tijd achter dat het ook anders kan. Ik begon me, naast mijn studie psychologie aan de RUG, te verdiepen in de ontwikkeling van het kind(erbrein), gedrag en de invloed van de omgeving. Maar vooral:

Ik leerde kijken vanuit het perspectief van mijn zoon.

Toen viel alles op zijn plek.

Ik zag dat het gedrag geen probleem was dat ik moest oplossen, maar een signaal voor wat mijn kind nodig had. Hij probeerde mij met zijn gedrag iets te vertellen.

Toen het me lukte om mijn kind te begrijpen en afgestemd te handelen verdween dat stoute en ongewenste gedrag als sneeuw voor de zon. En toen wist ik: dit moet de hele wereld weten. Ik begon mijn eigen bedrijf en vanaf dat moment begon ik het overal te zien. Zo ook in de kinderopvang.

Vaak met de beste bedoelingen, kijken we nog te weinig naar het perspectief van het kind en wat de ontwikkeling van het kind van ons vraagt. En juist daar ontstaat vaak gedrag dat als “lastig” of “stout” wordt ervaren of onrust op de groep. Niet uit onwil, als je met kinderen werkt doe je dit vanuit hard en ziel, maar vaak onwetendheid.